Jeździectwo

Monty Roberts (Essen, Szwaby 2003)

Monty Roberts (ur. w 1935 w Salinas) - instruktor koni, kto na podstawie obserwacji dzikich mustangów stworzył własną metodę porozumienia z końmi, nazwaną przez niego językiem equus. Podejście ta jest wedle jej zwolenników lepsza od statystycznie stosowanych, albowiem nie zawiera elementów “łamania” woli konia i akcentuje porozumienie.

Autor książek:

• Człowiek, jaki słucha koni
• Shy Boy
• Czego uczą nas konie
• Ode mnie na rzecz was.

Kategorie: Jeździectwo • Uprawa koni • Urodzeni w 1935Ukryta kategoria: Zalążki artykułów

Rodrigo Pessoa (2007)

Rodrigo Pessoa (ur. 29 listopada 1972 w Paryżu), brazylijski dżokej sportowy.

Wielokrotny medalista olimpijski.

Jego tatuś Nelson oraz był jeźdźcem. Sukcesy odnosi w konkurencji skoków przez przeszkody. Startował aktualnie w Barcelonie, w wieku 19 lat. Wiodący prym odznaczenie olimpijski, brunatny, wywalczył w 1996 w Atlancie w drużynie. Kwartet lata później znowu stanął na najniższym stopniu podium. W Atenach zajął drugie obszar w konkursie indywidualnym, choć koń zwycięzcy Irlandczyka Ciana O’Connora znajdował się na dopingu i w czerwcu 2005 złocisty order przyznano Brazylijczykowi. W 1998 zdobył tytuł mistrza świata (indywidualnie).

Starty olimpijskie (medale)

Barcelona 1992
Atlanta 1996

• konkurs drużynowy (Loro Piana TomBoy) - brąz

Sydney 2000

• konkurs drużynowy (Baloubet du Rouet) - brąz

Ateny 2004

• konkurs jedyny (Baloubet du Rouet) - złoto

Linki zewnętrzne

Strona Rodrigo Pessoi

Kategorie: Brazylijscy sportowcy • Jeździectwo • Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich, Atlanta 1996 • Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich, Sydney 2000 • Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich, Ateny 2004 • Urodzeni w 1972

Hacel (hacel) - poroże kozicy w formie dwuteownika, stożka ewentualnie ostrosłupa, średnio silny, wkręcany albo wspawywany w końce podkowy, tak aby odwrócić ślizganiu się konia.

Kategoria: Jeździectwo

Humberto Mariles Cortés (ur. 13 czerwca 1913 w Parral, zm. 6 grudnia 1972 w Paryżu), meksykański dżokej sportowy. Troisty medalista olimpijski z Londynu.

Największe sukcesy odnosił w konkurencji skoków przez przeszkody. W Londynie zdobył dubel złote medale, w konkursie indywidualnym i drużynowym. W drużynie był również trzecia część w WKKW. Brał wkład w IO 52.

Starty olimpijskie (medale)

Londyn 1948

• skoki: turniej jedyny drużynowy (na koniu Arete) - złoto
• WKKW: zawody drużynowy (Parral) - brąz

Przypisy

1. ↑ http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/ma/humberto-mariles-1.html

Kategorie: Jeździectwo • Meksykańscy sportowcy • Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich, Londyn 1948 • Urodzeni w 1913 • Zmarli w 1972

Kawalkator – profesjonalny instruktor i ujeżdżacz koni. Zawód ów był przede wszystkim ceniony w Rzeczypospolitej Szlacheckiej, podczas gdy to niemalże ktoś możnowładca i silny wszechmogący puder w swojej stajni na usługi co najmniej jednego kawalkatora. Związane to było z powszechnym występowaniem tych zwierząt zaś dużej roli kawalerii w ówczesnym wojsku polskim (przede wszystkim husarii, na rzecz której szkolono specjalne wierzchowce). Kawalkatorzy to nie właśnie trenerzy, jakkolwiek również znawcy koni, potrafiący docenić położenie zdrowia i temperament danego zwierzęcia.

Obecnie kawalkatorów określa się mianem trenerów końskich, którzy przyzwyczajają młode źrebięta do obecności jeźdzca i uczą ich manewrów jeździeckich tudzież kształtują natura i popęd do celów sportowo-rekreacyjnych. Znaczna część obecnych trenerów to wykwalifikowani hipologowie dający sobie radę chociażby z bynajmniej pokornym rumakiem. Miano kawalkator czasochłonnie zanika, ponieważ ziemia uprawna owego zawodu wysoce się zmniejszyła od III rozbioru Krajowy. W dzisiejszych czasach zawodowi kawalkatorzy szkolą konie na biegi konne czy też na cele turystyczno-wypoczynkowe.

Kategorie: Jeździectwo • Konkurs • Życie w dawnej Polsce

Kask jeździecki – forma ochronnego nakrycia głowy, używanego przez jeźdźców. Na skutek odpowiedniej budowie chroni głowę nim zranieniami, obtarciami i siniakami.

Kask jeździecki ma obowiązek mieć odpowiednie atesty bezpieczeństwa (EN 1384). Dzisiaj standardem jest hełm posiadający 3-punktowe uchwyt i ochronę na potylicę.

Zobacz też

• toczek

• Toczek a hełm jeździecki

Kategoria: Jeździectwo

Ten paragraf został położony na listowie stron do przeniesienia do Wikisłownika.
Tak aby zidentyfikować powody umieszczenia go na tej listowie i albo uraczyć dyskusję ponad pozostawieniem go na Wikipedii, przejdź do okolica Artykuły do przeniesienia do innych projektów. Zwykle w ów podejście oznacza się hasła, posiadające tylko krótką, słownikową definicję.

• Jeżeli określenie jest słownikowa, wolno parol powiększyć, by miało ono twarz encyklopedyczny. Zobacz Wikipedia:Encyklopedyczność.
• Jeśli termin jest uniwersalnie znane, a treść poznawcza hasła to linia prosta określenie, w zastępstwie niniejszego szablonu użyj {{ek}}.
• Bardzo mrowie wpisów o słownikowej postaci to NPA. Sprawdź w wyszukiwarce internetowej, azali nie popełniono plagiatu, i jeżeli właśnie jest, wstaw wzornik {{ek}}.

Kłoda – kadłub konia.

Linki zewnętrzne

• Słownik terminów związanych z końmi i jeździectwem

Kategorie: Artykuły do przeniesienia do Wikisłownika • Jeździectwo

Widok z pozornie na nowoczesną, lekką ujeżdżalnię

Widok wnętrza ujeżdżalni z podłożem zraszanym wodą

Ujeżdżalnia Stada Ogierów Redefin w Niemczech

Ujeżdżalnia (ujeżdżalnia, rajsztula) – prowincja ewentualnie pomieszczenie przeznaczone do nauki jazdy konnej ewentualnie ujeżdżania koni. Ujeżdżalnie o określonych przepisami wymiarach mogą podawać w charakterze miejsca pokazów, konkursów i zawodów sportowych. Ujeżdżalnie są pokryte przeważnie sypkim piaskiem (podłoże).

Dozwolone odsetek to 20×40 m, lub 20×60 m.

Ujeżdżalnia ma punkty, które dzielą się na: A,X,C,F,K,B,E,M,H.

Zobacz ponadto: festiwal zagadnień z zakresu architektury.

Posted under Jeździectwo

Rymarstwo - wydział rzemiosła chwytający się wytwarzaniem uprzęży konnych, siodeł, akcesoriów jeździeckich i skórzanych pasów pędnych.

chomąta

uprząż

siodła

pas pędny

Tradycyjnie wyroby szyte były ręcznie ze skór, a później wykańczane metalowymi okuciami. Część pracowni zachowało ów wyjście pracy, pozostałe wykorzystują robota igłą maszynowe. Rymarze posiadali własne cechy regulujące zwyczaje, zasady zdobywania zawodu i rozsądzające spory.

Rymarstwo trzeba do zanikających zawodów rzemieślniczych. Główną przyczyną jest ograniczone potrzeba posiadania na wyroby rymarskie. W czasach poprzedzających rewolucję przemysłową, a w szczególności postęp kolei i motoryzacji, konie stanowiły siłę pociągową, wykorzystywaną w transporcie i rolnictwie. Na przestrzeni XX w. rolę koni w większości przejęły maszyny.

Na przełomie XX i XXI wieku nastąpiło niewielkie intensyfikacja w tym zawodzie, podyktowane rosnącym zainteresowaniem turystyką konną i jeździectwem. W wyniku tego powstało ewentualnie rozwinęło się co niemiara stadnin i gospodarstw ukierunkowanych na naukę jazdy konnej. Usługi rymarskie świadczone są plus dorożkarzom, sportowcom uprawiającym jeździectwo i rolnikom.

Wyroby

Uprząż prawdopodobnie być jednokonna ewentualnie wielokonna, chomątowa czy też szorowa.

Rodzaje uprzęży ze względu na wybieg wykonania (styl):

• angielska - krój uprzęży, jaki ukształtował się w Anglii w początkach IX w. Jest to uprząż chomątowa. Budowa chomąta sprawia, iż nasilenie uciągu konia wykorzystana jest do ekstremum. W sąsiedztwie tym nie powoduje u zwierząt obrażeń, przy warunkiem odpowiedniego dopasowania wysokości i szerokości. Zaprzęg angielszczyzna być może być jednokonny czy też wielokonny. Uprząż wyposażona jest w ozdobne natylniki, które wspólnie z naszelnikami i podogoniami stanowią grupa części wstrzymujących. Do uprzęży tych stosuje się masa zdobień.
• chomątowa kielecka
• chomątowa krakowska - uprząż z ozdobnym chomątem, wykończonym błyszczącymi okuciami.
• szorowa
• węgierska

Ze względu na kontekst wykorzystania rozróżnia się uprzęże:

• robocze
• wyjazdowe
• maratonowe

Siodła mogą być:

• rajdowe
• skokowe
• sportowe (olimpijskie)
• ułańskie
• westernowe

Do akcesoriów jeździeckich zalicza się: bicz, biczysko, bykowiec, chomąto, czapsy, czaprak, janczary, kantar, kapelusz, lonża, cugle, naszelnik, ochraniacze na kostki, ogłowie, palcat, pasek popleczny, pasy pociągowe, podogonie, popręg, przedpierśnik, puśliska, rychliny, sakwy, strzemiona, wędzidło, wędzidło, wodze, wytok.

Materiały

Wyroby rymarskie produkowane są ze skóry:

• roślinnej
• chromowej
• chromowo-roślinnej.

Zapięcia i okucia do uprzęży mogą być wykonane z różnych metali:

• alpaka
• mosiądz
• mosiądz chromowany
• stal niklowa
• stal szlachetna nierdzewna.
• nikiel

Kategorie: Ginące współzawodnictwo • Dodatki jeździeckie • Jeździectwo • Artyzm

Richard John Hannay Meade (ur. 3 czerwca 1936), brytyjski dżokej sportowy (Walijczyk). Potrójny złocisty medalista olimpijski.

Sukcesy odnosił we Wszechstronnym Konkursie Konia Wierzchowego. W 1972 w Monachium wywalczył król metali w obu rozgrywanych konkursach, indywidualnym i drużynowym. Kwartet lata przedtem, na przestrzeni igrzysk rozgrywanych w Meksyku, był członkiem złotej drużyny.

Starty olimpijskie (medale)

Meksyk 1968

• konkurs drużynowy (Cornishman V) - złoto

Monachium 1972

• konkurs samotny i drużynowy (Laurieston) - złoto

Kategorie: Brytyjscy sportowcy • Jeździectwo • Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich, Meksyk 1968 • Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich, Monachium 1972 • Urodzeni w 1936